Ik heb een nieuw woord geleerd. Het stond gisteren in de
krant: ‘het Roodkapjesyndroom’. Het is niets meer en niets minder dan het ‘bang zijn voor wolven’.
Er is weer een dode wolf opgeraapt van de snelweg. Het
restant van dit dier wordt wetenschappelijk ontleed om te zien waar het vandaan
komt.
In ons land lopen enkele mensen rond die dolblij worden van
elke wolf die de grens van Duitsland naar Nederland oversteekt. Zij worden
euforisch bij het horen van de voorspelling dat er binnenkort hele roedels van
deze enge beesten ons kleine landje gaan binnentrekken.
Ik hoor daar niet bij. Vanaf het begin van het ontstaan, is
de aarde doorlopend veranderd en hebben diersoorten zich aangepast aan nieuwe
omstandigheden. Daar kan Darwin je alles over vertellen. Ook ‘uitsterven’ was
een consequentie daarvan. Dat kan je
proberen te voorkomen, maar dat lukt niet.
In feite zijn er veel diersoorten in ons landje op de vlucht
geslagen, als gevolg van het handelen en nalaten van het intelligentste dier
van deze aardkloot: de mens. Ons land is overbevolkt en logischerwijs hebben
enkele diersoorten hun heil elders gezocht. Dat is goed.
Het weer joviaal begroeten van de ‘grijze engerds’ vind ik ‘niet meer van deze tijd’.
Ik zal het dan ook niet ondersteunen als een werkgroep tot weerkeer van de beer, potten honing aan
de grens gaat klaarzetten. Ga dat maar in Canada doen! Je jaagt toch ook geen
tijgers meer het centrum van Calcutta in.
Ik, en met mij vele boeren, burgers en buitenlui, zien het
niet zitten dat wolven ongestoord ons land weer gaan bezetten. Voor je het weet
zijn die lieve lammetjes weer prooi, kinderen weer binnen gehouden en jouw
broekspijp aan flarden. En de nufjes van de PC Hooftstraat moeten goed beseffen
dat hun chiwawa voor broer wolf niet meer is dan een ‘eenhapscracker’.
Een van de allergriezeligste sprookjes van vroeger ging over
een boze wolf. Hij vrat grootmoeder op en de oude vrouw werd op het nippertje gered
door toevallig passerende jager.
Ik kreeg dat sprookje voor het slapen-gaan te horen en lag
daar wakker van. Wolf Midas in de Donald Duck droeg daar ook een steentje aan bij.
En dan nu de terugkeer van die enge beesten!
Ik hoop oprecht dat het aantal jagers sterk zal toenemen.
Dan is er altijd een in de buurt. Dat
verlost mij van angsten. En oma kan nog een paar jaar mee.
