De zuurkoolpisser

Ik moest er weer aan denken toen deze week in de vooravond, een ‘groene’ kok op tv liet zien hoe je eenvoudig zelf zuurkool kan maken.  Ik ging rechtop zitten.

Het was een duidelijke visuele en verbale uitleg hoe je van een hoopje witte kool en wat zout een ouderwets lekkere zuurkool op tafel krijgt. De kool werd met de hand gekneed en als slotakkoord werd een glaasje met zout water toegevoegd.

Dit bevestigde mij opnieuw, dat het oude verhaal waaraan ik direct weer moest denken, waar is.     

 

In het begin van de jaren zeventig werkte ik in een groot ziekenhuis. Een collega was Henk Knevel, een vijftiger van de afdeling boekhouding. Hij was een uiterst integere en zachtaardige man die oog had voor vrouwelijk schoon en dit schoon met warme stem wees op hun kwaliteiten in dezen. Onder alle omstandigheden bleef Henk een onkreukbare heer. 

 

Ondanks het grote leeftijdsverschil zijn Henk en ik lang met elkaar opgetrokken; als collega’s en tennispartners.

In de ochtend ging ik ook regelmatig voor koffie naar de boekhouding. Tijdens een gesprek aldaar, op een dag in november, vroeg één van de dames ‘Henk jij hebt toch bij een zuurkoolfabriek gewerkt?’ Dat klopte. Henk kreeg pretoogjes en vertelde erover.

 

Hij werkte als jonge blaag  in een administratieve functie bij een van de grootste ambachtelijke zuurkoolproducenten van Noord Holland; in de buurt van Medemblik. Ik weet de naam en vestigingsplaats, maar ik zal deze niet vertellen om te voorkomen dat Henk postuum nog aan het kruis wordt genageld. De zuurkool werd gemaakt in enorme houten vaten. Net zoals de groene TV-kok van hierboven vertelde, moest daar de zuurkool worden gekneed. Het was seizoensarbeid en dus werd het voltallig personeel grote kuipen in gejaagd om met blote voeten de zuurkool aan te stampen.

Het was heel zwaar werd, de baas liep rond en je kreeg de kans niet om je kuip te verlaten.

‘Maar je moest toch wel eens weg?, Riep Annette. 'Hoe ging dat dan?'

‘Wij deden ons plasje gewoon in de kuip’, sprak Henk. ‘Echt waar en de baas zei dat deze zoute urine de zuurkool verbeterde’. Hij verwees naar het feit dat de beste wijnen ook met voeten worden getreden.

Het ‘Geeeeeeeeeeedver’ weerklonk uit vele monden.

 

Het was de zuurkool die jullie groenteboer vroeger uit een klein vaatje los op gewicht verkocht. Ik herinner mij dat dit veel lekkerder was dan de zuurkool van nu; in die plastic zakjes.

Ik heb Henk later meerdere malen gevraagd ‘het was toch niet waar, Henk?’ Henk hield het telkens weer vol en ik geloof hem, ook na zijn overlijden, nu nog steeds. 

 

Het kan allemaal geen toeval zijn: na een ritje vorige week over de Afsluitdijk sloegen wij rechtsaf richting Alkmaar. Halverwege zag mijn vrouw ineens een bord links van de weg. ‘Kijk!’

‘ Zuurkool zoals opa het maakte’.

 

Ik eet vandaag zuurkool uit een plastic pakje.

 

 

 

Ennnnn...op de loop van het geschut

Jullie zien hier een foto uit 2002. Ik sta in Helsinki op het Suomen Linna. Dat is een fort dat de haventoegang beschermt tegen aanvallen uit het Oosten. Boten varen hier door een smalle strook naar binnen en boten met slechte bedoelingen zijn kanonnenvoer.  Zelfs Poetin weet dit. 

Vrienden en kennissen bekijken de foto, zien grote letters en vragen mij steeds : ‘wat staat er op de loop van het geschut?’ 

Ik weet dan meteen wat ze vroeger als militair hebben gezongen.

 

Het brengt mij in verlegenheid, want ik ken het rijmpje/liedje ook. Ik wil ze niet teleurstellen nu zij blij zijn dat het bewuste geschut werkelijk bestaat.

Eindelijk  het geschut gevonden waarop met grote letters het  tuinafscheidingswoord staat?

Ik bevestig : Ja, dit is ‘m! 

 

Nu, na al die jaren, kan ik die tekst van het soldatenlied als feit aan jullie openbaren. 

Ik zet in.......en jullie zingen mee!

 

Ennnn….op de loop van het geschut, 

daar staat met grote letters...

'HEINEKENS BIER'       

De roeptoeter

De roeptoeter

Op een dag realiseer je je, dat je de zinsnede ‘wat zeg je?’ iets meer gebruikt. Als het tegenzit, word je geholpen met dit realiseren. Er is niets mis mee, maar er verschijnen steeds meer mensen die het niet met je eens zijn. Ik vind het lastig, maar hoe meer men mij op de TV-reclame voor hoortoestellen attendeert, hoe meer ik verzet in mij voel opborrelen. 

Na wat ik gezien heb, zal ik letterlijk en figuurlijk met een boog om die ‘hoortenten’ heen lopen.

 

Neem nou de firma Schoonenberg. Als je daar naar binnen zou stappen, word je gegarandeerd omvergeworpen door een manische kakmadam in lange jas, die rondfladdert en zich verbeeldt dat ze voldoende goed danst voor een hoofdrol in ‘de stervende zwaan’. Wat een arrogante troel! Ze strijkt neer bij vriendinnen, die haar flaporen bewonderen en constateren dat ‘het’ niet te zien is.

De vriendelijke man op je TV-scherm slooft zich grijnzend uit om dit konijn te strikken.

 

En dan 'Beter Horen'! Daar tref je een ‘overdadige vlotheid’, mevrouw Boot, die tijdens een ‘gratis onderhoudsbeurt’ staat te klagen dat ze de ‘hoge C’ niet goed meer hoort. Zie, hoe ze later op TV, stralend van geluk, in een koor staat en de hoge C uitgilt. Dit met de tevreden lach van een bordeelkassière bij het afrekenen met een rijke klant. Hoeveel koorleden hun lidmaatschap gaan beëindigen, zeggen ze er niet bij. Ik zing liever is Fis, overigens.

 

En dan Hans Anders. Ja, dat is een andere Hans dan de schrijver dezes. In die winkel vind je een krolse poes die denkt dat de aanwezige verkoop-Hans gevoelig is voor haar avances.  Bij elke gil een nieuwe bril.

Mij blijft mij bij, hoe ze André van Duin naar binnen troont om naast een bril, ook nog een gehoormachine aan te schaffen. ‘Dan kan je mijn moeder beter verstaan’. Van Duin, verbleekt. Hij laat zich voor soldij presenteren als niet geheel competent, maar ervaart het toch merkbaar als hoogverraad.

 

Als ze tegen mij zeggen dat ik mijn gehoor daar eens moet laten meten, zeg ik ‘schiet mij maar lek’. Ik krijg het gevoel van een dienstweigeraar. Wie ‘een gratis een onzichtbaar gehoorapparaat’ koopt, doet niet onder voor de juichende onderdanen bij het zien van de ‘kleren van de keizer’.

Wie dit sprookje niet kent, moet maar eens een van de drie bovengenoemde zaken binnen lopen. ‘Kleren van de keizer’ te koop!

 

Ik heb mij inmiddels mijn eigen oplossing gevonden; in de kringloopwinkel. 

Mijn kleinkinderen zeggen: ‘opa heeft een roeptoeter’.