Langzaam maar zeker krijg ik een afkeer van verkiezingen.
Geen zorgen, ik zal tot het einde der dagen mijn stem uitbrengen. Ik behoor nog
tot de generatie die de echte zegeningen van de democratie met de paplepel kreeg ingegoten.
Ik ben geboren in 1946. Mijn eerste schimmige herinneringen aan
verkiezingen stammen uit 1952. De tweede wereldoorlog lag de ouders nog vers in
het geheugen. Hoe je ook dacht, links of rechts, er werd zij-aan-zij gestreden tegen
de bezetter die de ouders hun democratie had ontnomen.
De oorlog was nog niet voorbij of iedereen dook weer in zijn
politieke of confessionele hokje.
In de Planetenstraat, waar ik in Hilversum woonde,
verschenen in de verkiezingstijd van 1952 enorme borden op stevige palen in de
voortuinen. In de tuin van mijn ouders was dat een groot portret van Drees. In andere tuinen
werd de voorliefde voor KVP, AR, VVD, CHU niet onder stoelen of banken
gestoken. Een bont spektakel.
Ik speelde regelmatig met mijn vriendje Bert bij ons thuis
en op straat. Als kind van ‘de roden’ was ik niet welkom in het huis met een AR-poster.
Zo ging dat.
Onze ouders, en de generatie daarna, brachten veelal hun
stem uit op een ‘club’ die aansloot op hun overtuiging; sociaal, economisch of
confessioneel. Je kan ook zeggen: voor werkenden, beter gesitueerden en
gelovigen. Er waren soms grote meningsverschillen en de gemoederen raakten
verhit. Maar de verschillen waren te overzien en bleven overbrugbaar. De
democratie zegevierde en ‘boer Koekoek’ en Janmaat vormden randverschijnselen.
Er waren weinig zwevende keizers. De recente geschiedenis niet vergetend, was bijna
iedereen blij met internationale samenwerking en eenwording. Dictatuur was ver
weg.
Maar wat is het nu anders dan ‘toen’!
De zegeningen van deze tijd brengen ons elke scheet van politici
(en mensen die dat willen worden) via de media in beeld en geluid. Hoe aparter
het geluid, hoe meer lezers of kijkers. Populisten ontwaken en kwaken als giftige
padden in de Hofvijver. Het wemelt van de versplinteraars. De reguliere media leggen het af tegen internet. Daar kan je
vrijblijvend lasteren en beschadigend ‘nepnieuws’ verspreiden. Het nationalisme
steekt weer de kop op. ‘Nederland’ en ‘ik’ eerst.
Techniek, economie, de vlucht voor oorlogen; het politieke
landschap is veel complexer geworden. Ik respecteer iedereen met daarin een eigen onderbouwde
mening; welke dan ook. Zelf snak ik naar een ’club’ met
deskundigen die hun deskundigheid met een herkenbare visie inzetten om na vier
jaar op resultaat afgerekend te worden. Het komt goed, maar daar moet ik tegenwoordig wat langer naar zoeken.
Noem mij maar een ‘zwevende kiezer’; zoekend, als een scheet in een politiek vergiet.
Ik weet nog niet welk gaatje ik moet kiezen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten